شهرک ویلایی سروستان ۲ | پردیس، تهران

راهبرد طراحی و نظام تیپ‌بندی

پروژه با تعریف چهار تیپ اصلی ویلا سازماندهی شد. این تیپ‌ها از نظر سازماندهی فضایی، تناسبات حجمی و منطق سازه و اجرا، دارای ساختاری هم‌خانواده هستند، در حالی که تغییرات محدود در پوسته، ورودی‌ها و جزئیات نما، تمایز لازم میان آن‌ها را ایجاد می‌کند. این رویکرد تیپ‌بندی با اهداف زیر انتخاب شد:

• فراهم‌کردن امکان تکرار اقتصادی و افزایش سرعت اجرا

• ارتقای کیفیت بصری مجموعه در مقیاس جداره‌ی شهری و خط آسمان

• امکان تعریف دستورالعمل نما برای حفظ تداوم هویت معماری در کل مجموعه

محوطه و هویت شهری مجموعه

در مقیاس شهرک، هویت پروژه نه‌تنها از طریق ساختمان‌ها، بلکه از طریق طراحی ورودی‌ها، جداره‌ها، مسیرهای حرکتی و فضای سبز شکل می‌گیرد. در این راستا، پروژه بر موارد زیر تمرکز داشته است:

• ایجاد ورودی‌های خوانا و جداره‌های منظم و تعریف‌شده

• طراحی یکپارچه‌ی فضای جلویی هر ویلا شامل ورودی، پارکینگ و حیاط خصوصی

• استفاده از پوشش گیاهی به‌عنوان یک لایه‌ی مکمل معماری، با هدف ارتقای کیفیت فضایی و تقویت هویت مجموعه در طول زمان

بیان معماری و مفهوم نما

زبان معماری شهرک بر پایه‌ی بازخوانی معاصر از الگوی آشنای «خانه» شکل گرفته است؛ فرمی که هم حس سکونت و مقیاس انسانی را منتقل می‌کند و هم در مقیاس مجموعه، خوانایی و انسجام ایجاد می‌کند:

سقف‌های شیبدار (Gable):
به‌عنوان امضای مشترک تمامی تیپ‌ها، موجب یکپارچگی خط آسمان و ایجاد ریتم در جداره‌ی شهرک می‌شوند.

قاب روشن و یکپارچه:
یک قاب روشن، حجم‌ها را در بر می‌گیرد و به‌عنوان یک پوسته‌ی منسجم، فرم اصلی را خواناتر کرده و رابطه‌ی بصری میان تیپ‌های مختلف را تقویت می‌کند.

لایه‌ی میانی با متریال گرم:
استفاده از متریال‌هایی مانند چوب، ترموود یا فینیش‌های مشابه در لایه‌ی میانی نما، حس گرما و سکونت را تقویت کرده و از سنگینی بصری حجم‌ها می‌کاهد.

بالکن‌های قاب‌دار و فرورفته:
این فضاهای نیمه‌خصوصی، علاوه بر ایجاد سایه و کنترل نور، عمق فضایی نما را افزایش داده و کیفیت زندگی ساکنان را ارتقا می‌دهند.

ریتم کنترل‌شده‌ی بازشوها:
ابعاد و جایگاه بازشوها با دقت طراحی شده‌اند تا ضمن حفظ تنوع میان تیپ‌ها، هماهنگی کلی نما در سطح مجموعه حفظ شود.